Een noot vooraf: ik schrijf dit stuk op persoonlijke titel. Op dit moment is er geen officiële steun van mijn vereniging, LDU, van de Debatbond of enkele andere organisatie. Ik schrijf dit stuk dan ook als een algemene oproep naar debatterend Nederland: omdat ik denk dat een EK of WK in Nederland alleen kans van slagen heeft als alle verenigingen haar steentje bijdragen.

Ik denk ook dat, gezien de grootte van een toernooi als Euros en Worlds en de grootte van de huidige Nederlandse debatwereld, een toernooi alleen kans van slagen heeft als de hele Nederlandse debatwereld gezamenlijk tijd en energie in de organisatie van het toernooi steekt. Dat betekent dus een OrgComm vanuit meerdere verenigingen met steun van de Debatbond en de aangesloten verenigingen.

Kan het?

Laten we praktisch kijken naar de organisatie van zo’n groot toernooi. Simpel gezegd zul je twee dingen nodig hebben, buiten tijd/mankracht: locaties en geld. Ik wil een schets geven van een potentiële Euros of Worlds, om te laten zien dat dit mogelijk is. Als voorbeeld kies ik voor de locatie Den Haag. Ik denk dat Rotterdam en Amsterdam ook zo’n toernooi aankunnen, maar zie minder opties voor een stad als Utrecht of Groningen.

Als we kijken naar locaties, dan liggen er in een stad als Den Haag veel opties open. Voor de voorrondes raad ik de Haagse Hogeschool aan. Dit enorme schoolgebouw ligt aan de rand van het stadscentrum, en kent heel veel lokalen.  oud-leden van LDU hebben in het verleden aangegeven dat deze locatie zeker groot genoeg moet zijn voor een WK debatteren.  Er is ook voldoende ruimte voor spetterende socials: wat dacht je van een eindfeest in het Paard van Troje, of (voor het EK) een breakaankondiging tijdens een beachparty in Scheveningen?

De breakrondes moeten ook geen problemen opleveren. Buiten de Haagse Hogeschool kent Den Haag een unieke mix van moderne theaters, en oude monumenten zoals het Vredespaleis en de Nieuwe Kerk aan het Spui . Ook zou bijvoorbeeld het World Forum kunnen worden geboekt. Er zijn ook veel hotels aanwezig, omdat er in Den Haag vaak veel internationale conferenties gehouden worden.

Locaties zijn het probleem dus niet. Maar de (financiële) steun van instellingen dan? Het is niet ondenkbaar dat voor Euros of Worlds het enorme bedrag van 100.000 euro bij elkaar gesprokkeld moet worden. Maar ook hier zijn er kansen. In het verleden zijn al vaak grote studentenevenementen, zoals een jaarlijks terugkerende Model United Nations conferentie, georganiseerd in Den Haag, mét steun van de gemeente. Dat moet ook voor Worlds of Euros lukken. Ook is de Universiteit Leiden steeds meer bezig zichzelf in Den Haag te profileren. De mogelijkheid om 1,000 ambitieuze studenten te bereiken kan ook voor hen interessant zijn. Dit zijn allemaal unieke opties voor deze stad. Maar bedenk je ook eens dat de EU veel sponsoringsmogelijkheden kent voor maatschappelijk georiënteerde internationale activiteiten voor jongeren. Dit zijn kansen die een OrgComm voor zo’n groot toernooi kan grijpen.

Maar het belangrijkste blijft natuurlijk dat er een groep mensen klaarstaat om dit toernooi te organiseren. Deze groep gaat wat dingen inleveren: ik denk dat je zeker het laatste half jaar voor het toernooi wat andere activiteiten op een lager pitje zult moeten zetten. Maar zoals Anne terecht zei: je krijgt er zoveel voor terug. Contacten in binnen- en buitenland, een geweldige boost voor je CV en natuurlijk de bragging rights dat jij erbij was en een onmisbaar onderdeel was van The Hague Euros of The Hague Worlds.

Moeten we het willen?

Een veel belangrijkere vraag is echter of we er de tijd en energie in moeten willen steken. De keuze is namelijk helder: dit toernooi organiseren betekent dat een grote groep mensen tijd moeten opofferen voor de organisatie, en dat zij dus andere dingen niet meer kunnen doen. Omdat er, in tegenstelling tot het EK 2010, geen hele grote groep debaters is die aan het einde van hun debatcarrière staan, gaat het om veelal nog actieve debaters. Wat geven zij op? Ten eerste, hun eigen ontwikkeling als debater gedurende een jaar. Maar nog belangrijker, zij kunnen minder tijd steken in het omhoog helpen van het niveau in Nederland.

Dat laatste vind ik namelijk ook heel belangrijk. De grote verenigingen van Nederland zijn momenteel bezig met de wisseling van de wacht. Als je kijkt naar de top van de NDR (een willekeurige maar toch redelijk toonaangevende ranking) dan zie je dat de top 50 nauwelijks bestaat uit debaters die nog in de bachelorfase zitten. Er moet de komende tijd ontzettend veel energie worden gestopt in het opleiden van nieuw talent, en het is waarschijnlijk dat veel mensen die voor die opleiding verantwoordelijk zijn ook in de organisatie van Euros/Worlds zullen willen meedoen. Hiermee verlies je dus in potentie veel daadwerkelijke kennis over het debatteren zélf in Nederland. We moeten dus goed overleggen waar onze prioriteiten nu liggen.

Als laatste: de organisatie van zeker een Worlds zal hoogstwaarschijnlijk bij de huidige eerste- en tweedejaars bachelorstudenten komen te liggen, omdat veel oudere studenten rond die tijd hun studie al afgerond hebben. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat deze generatie niet oververtegenwoordigd is in de kringen van actieve debaters, en dat we dus goed moeten nadenken of we niet beter onze energie kunnen focussen om dit kleinere aantal mensen op te leiden en te stimuleren tot het worden van Wereldkampioenen, in plaats van dat ze een Wereldkampioenschap organiseren.

Een oproep tot actie

Het idee voor een groot toernooi in Nederland heeft nog nauwelijks vorm gekregen. De enige stap die ik zelf heb gezet is “wellicht”. Maar ik zoek naar meer mensen die die stap wil zetten. Spreek mij aan op Facebook, bel of mail mij, post onder dit artikel. Bij voldoende steun wil ik een dag inplannen dat we elkaar in het echt kunnen zien, en kunnen praten over onze ambities en wensen.

Er zijn nog veel beren op de weg. De bid voor Worlds 2014 staat gepland voor een Skypeconferentie in maart. Officieel contact met de Debatbond, met gemeentes, universiteiten, en fondsen moeten allemaal nog gemaakt worden. Besluiten over rechtsvormen, CA-teams, bidprocedures en locaties lijken nog mijlen ver weg.

Maar wat we nu ten eerste nodig hebben, om de oproep van Anne meer dan een oproep te laten zijn, is dat er meer mensen zijn die zeggen: wellicht.

De meest voor de hand liggende reden voor de anglofilie in de Nederlandse debatwereld is natuurlijk dat de debatwereld zijn roots in Engeland heeft en daar bovendien nog veel populairder is dan in Nederland. Het Nederlandse wedstrijddebat is pas rond grofweg 1980 populair geworden en dit met vlagen gebleven. Dit is goed te zien in de opkomst van Nederlandse studentendebatverenigingen. Rotterdam was in 1989 de eerste met EDS en Groningen sloot met GDS Kalliope de rij in 2007. De Nederlandse debatcultuur is als het ware geboren uit deze langere Engelse traditie, en heeft logischerwijs veel van zijn gebruiken overgenomen. Maar zoals elk kind naarmate het opgroeit, zich tegen zijn ouders gaat verzetten, zou men verwachten dat Nederland in de loop der jaren zich ook tegen de Engelse afkomst zou verzetten en zijn eigen identiteit zou ontwikkelen. Dit blijkt nauwelijks het geval te zijn.

Het begint al bij het format. Waar elke Engels sprekend land zijn eigen format ontwikkelt, speelt Nederland vooral leentjebuur bij het Engelse format (BP) en het format dat ze in de Verenigde Staten gebruiken (AP). De enige die ik ooit over een aparte Nederlandse vorm heb gehoord is Daniël Schut, maar deze vorm is op zijn zwakst gezegd niet dominant, en zelfs niet erg bekend bij debatterend Nederland.

Dan is er nog de manier waarop in Nederland toernooien georganiseerd worden. Hierbij worden, net als in Engeland, CA’s en DCA’s met veel aanzien geronseld. Het lijkt soms wel hoe bekender het jurylid, hoe hoger het toernooi staat aangeschreven. Hoe beter de imitatie hoe geslaagder het toernooi lijkt het dan. Van debaters zou toch verwacht worden dat ze met een uitgebreidere argumentatie kunnen komen dan ‘ dit is goed, want in Engeland doen ze het ook zo’.

Zou er ooit een tijd komen dat de Nederlandse debatwereld opgroeit, in de puberteit terechtkomt om vervolgens volwassen te worden? Een eerste stap in de richting lijkt gezet op het Bonapartiaans debattoernooi dat afgelopen zaterdag plaatsvond. Op dit toernooi geen CA maar een juryvoorzitter, geen DCA’s  maar een klankbordgroep en er werden geen speeches gegeven, maar redevoeringen. Je kunt het leuk of overdreven vinden, maar het blijkt wel duidelijk dat er voor veel gangare debattermen nog geen synoniem is in het Nederlands. Op Facebook wordt druk gespeculeerd over Nederlandse woorden voor bin room (rommelkamer), runner (loopjongen)  en prisoners dilemma (gevangenenval). Het nadenken over deze termen is misschien een begin voor een meer eigen Nederlandse debatvorm. Zou dit kunnen leiden tot een situatie waarin er allemaal Nederlandse termen zijn voor intervarsity, bin room, de break halen en de woorden waarmee dit artikel mee doorspekt is? Zou NP ooit zo erg integreren dat ze in Engeland af en toe voor de lol een ronde NP gaan doen? Ik ben benieuwd!

Een eerdere versie van dit artikel verscheen eerder in De Redenaar, het verenigingsblad van ASDV Bonaparte.

Op dit moment staan zowel het EK 2013 als het WK 2014 op losse schroeven. Voor het EK zijn überhaupt nog geen potentiële organisatoren gevonden, terwijl het WK alleen nog maar pogingen tot organisatie had in januari. De redenen hiervoor lijken te liggen in de huidige onzekerheid over financiën, gecombineerd met het feit dat deze toernooien steeds groter en prestigieuzer worden. Daarom lijkt het mij een uitermate goed idee als Nederland opnieuw een poging waagt om een groot toernooi binnen te halen.

Waarom? 

Voor wie het nog niet opgevallen was tijdens het Amsterdamse EK: het is echt een heel erg leuk toernooi. En hoewel de organisatie soms behoorlijk wat stress oplevert, is het ook echt leuk om het te organiseren, of als vrijwilliger mee te helpen. Je krijgt de kans om een (deel van het) project van de grond af aan op te bouwen en vorm te geven: je leert heel veel nieuwe vaardigheden en ontmoet leuke nieuwe mensen.

Een groot internationaal titeltoernooi biedt bovendien de mogelijkheid om debatteren te verspreiden. Onder een breder publiek via allerlei nieuwsmedia. Door kruisbestuivingen met middelbare scholieren en met gerelateerde studentenverenigingen waar je vrijwilligers en publiek vandaan haalt. Of bij de universiteiten of hogescholen waarmee je samenwerkt. Een groot toernooi is een ideaal platform waarvanuit je samenwerkingsverbanden of sponsoren voor langere tijd aan je kan binden. We hebben veel nieuwe contacten gelegd en nieuwe mogelijkheden aangeboord bij het Amsterdamse EK, maar er valt hier nog heel veel te winnen.

Als laatste biedt een groot toernooi ook een heel goede stimulans voor debatteren in Nederland op een aantal vlakken: het maakt het voor heel veel mensen mogelijk om aanwezig te zijn, juist ook voor die mensen en verenigingen die dat normaal niet zo snel zouden overwegen. Het kweekt bovendien enorm veel goodwill binnen de debatwereld, zoals je ook nu nog kan zien naar bijvoorbeeld Koç, of Ierland in het algemeen. En het zorgt er voor dat veel Nederlandse juryleden in aanraking kunnen komen met internationale standaarden, wat de debatwereld in het algemeen helpt.

Waarom nu?

Omdat het goed zou zijn voor Nederland debatland om nog een stap verder te gaan. Het Amsterdamse EK heeft een voedingsbodem neergelegd, en daar kan een volgende organisatie gebruik van maken in de vorm van de gekweekte bekendheid, contacten met fondsen en locaties. En omdat de basis gelegd is, zullen ze hier waarschijnlijk nog veel meer mee kunnen bereiken. En natuurlijk is er nu nog een heel grote groep mensen beschikbaar die hun ervaring als vrijwilliger of organisator bij het Amsterdamse EK kunnen delen. Of het nu gaat om registratiesystemen, hoe snel je een groep van 600 mensen een drukke weg kunt laten oversteken of hoe je omgaat met de pers, we hebben hier voldoende ervaring mee opgedaan om er iets zinnigs over te kunnen zeggen.

Maar dat niet alleen. Er is niets vervelender dan een bidprocedure verliezen. Dat hoeft een Nederlandse bidder waarschijnlijk minder te vrezen: de goodwill die het Amsterdamse EK heeft gekweekt, maakt dat die kans kleiner is.

Maar, maar… 

Het zijn toch echtmoeilijke tijden in deze economie. De meeste verenigingen vinden het sowieso al moeilijk om sponsoring te vinden. En hebben we over twee jaar nog wel een euro? Zoals al gezegd: er is nu nog heel veel kennis beschikbaar. Dankzij de actieve werving bij de Debatbond en dankzij eerder gelegde contacten zou sponsorwerving minder een probleem moeten zijn. Bovendien zijn slechte economische tijden ook niet zo goed voor de toeristensector. Het zou dus best kunnen dat je veel betere deals zult kunnen sluiten dan wij in 2010 konden. En ook in 2010 bestond de crisis al twee jaar, toch lukte het ons meer dan 100.000 euro aan sponsoring binnen te krijgen. En tja, als er geen euro meer is hebben we vast een neuro of iets anders gelinkt aan de D-mark, dus dat komt vast wel goed.

Het is ook niet zo dat de toernooien echt ieder jaar groter en prestigeuzer en mooier moeten. Door de problemen om bidders te vinden, zijn mensen hier al van teruggestapt. Het WK in Berlijn zal zeker 50 teams kleiner worden dan het vorige. Het EK is nog niet boven de 200 teams uitgekomen (Amsterdam is met 192 het grootste). Bovendien verschillen de standaarden altijd al. In Amsterdam sliepen veel mensen met zijn drie of vier op een kamer en in Galway met een of twee. Etenskwaliteit verschilt ook heel erg per toernooi.

Wat je nodig hebt voor een EK is eigenlijk verbazingwekkend weinig: slaapkamers, voldoende eten van redelijke kwaliteit, locaties om te debatteren, locaties voor feestjes, vervoersmogelijkheden en heel veel vrijwilligers. De rest is allemaal bijzaak, zolang de organisatie eromheen maar staat. En dat kunnen we juist goed laten zien op Nederlandse toernooien, die zelden superluxe zijn, maar waar de standaard eigenlijk altijd hoog ligt.

Ten slotte 

Er zijn heel veel redenen voor Nederland debatland om nogmaals voor een groot toernooi te gaan. Dat kan gedaan worden door een combinatie van verenigingen, een losse stichting, eentje direct verbonden aan de Debatbond of een vereniging die het allleen probeert. Maar het zou een bid moeten zijn met volledige Nederlandse backing om al de redenen die ik hierboven heb genoemd. Het kan dan niets anders worden dan een succes.

De organisatie heeft deze verslaggever gisteren bananen en Snickers beloofd. Ook schijnt er volgens een uitgelekte foto Hertog Jan aanwezig te zijn. Dat schept dus verwachtingen! De eerste ronde zal om ongeveer 10 uur bekend worden gemaakt.

update 1: 09:20 De mensen druppelen langzaam binnen. We worden begroet door een zeer enthousiaste Nathalie en met warme chocolademelk!

Op de opening van de dag staan we allen nog even stil bij het overlijden van Nadine Hofstede, een jaar geleden. Een belangrijk moment van introspectie.

De dag werd verder ingeleid met een uitgebreide teaminstructie van Micha, waarbij onder andere benadrukt werd dat mensen moeten ophouden met het gebruik van Engelse termen en dat veronderstelt moet worden dat juryleden slecht zijn in economie. De hele dag lang hebben debaters dan ook krampachtig geprobeerd Engelse termen te vermijden (een Nederlands alternatief voor “de break” is helaas nog niet gevonden), en natuurlijk kregen we ook veel stellingen over economie voorgeschoteld.

Update 2: 11:31 stelling: DK ontslaat ambtenaren die weigeren een homohuwelijk te sluiten.

In de kamer van Danique kondigde haar opponent Daniël Springer trots aan  op het BDT nog nooit een voorronde te hebben verloren. Hij verloor het debat. In de kamer van Daan begon het debat een beetje stroef. Uiteindelijk was de analyse van zijn partner, dat homoseksuelen door hun moeilijke positie in de samenleving extra bescherming nodig hebben van de Staat en dat de overheid hierdoor nog consistenter moet zijn in haar signaal richting de samenleving voldoende om dit debat te winnen.

update 3: 11:57 stelling: DK verbiedt “pedovereniging” Martijn.

Deze verslaggever verloor het debat tegen Martijn en Stijn (winnaars van het novicetoernooi uit Twente, onthoud die namen!) nipt, doordat zijn argumenten over maatschappelijke discussie met de pedovereniging net niet opwogen tegen de grotere kans op normalisering van pedofilische ideeën.

update 4: 15:15 stelling drie luidt: DK verandert de EU in de verenigde staten van Europa.

Dit was voor veel mensen een moeilijk debat, omdat de stelling veel vrije interpretatie toeliet. Daan verloor in zijn kamer doordat hij en zijn partner geen grip kregen op de klein opgezette case, waarbij de EU alleen extra bevoegdheden kreeg door het recht te krijgen om begrotingen van  “staten’ goed of af te keuren.

Stelling vier is: DK schaft het depositogarantiestelsel wereldwijd af.

update 5: 16:50 Na een enerverende ronde over depositogarantiestelsels (wat een mooi woord, en
excuses voor de fout in het filmpje) nu de laatste voorronde: DK verbiedt import van producten uit landen waar werknemers niet de vrijheid hebben om een vakbond te vormen. Deze ronde is, net als de vorige, gesloten voor mensen die kans hebben de halve finale te halen. De rest van de teams krijgt wel gewoon feedback.

De break

Luciën de Bruin en Victor Vlam
Eric Stam en Sophie Roborgh
Jeroen Heun en Daniël Springer
Tomas Beerthuis en Senna Maatoug

De stelling voor de halve finale: Deze Kamer verbiedt het patenteren van computerprogramma’s en software.

De finale gaat tussen Victor en Luciën, en Jeroen en Daniël. De stelling: Deze Kamer stelt een generaal pardon in voor asielzoekers die vijf jaar als minderjarige in Nederland hebben gewoond.

Uitslag

Jeroen en Daniël (“Return of the Jedi”) hebben de finale gewonnen. Daniël Springer werd beste spreker. Een team van Barlaeus, als zesde geplaatst op de tab, werd het beste noviceteam.

De tab

De teamtab en de sprekerstab staan nu online!

There are people who believe ending sex work (abolishing prostitution, pornography, and other forms of erotic labor) will end harm being done to women in these fields. These sex work prohibitionists coolly assume that jobs in the “straight world” are safe, protected, equitable—all the things they believe sex work is not.

They are wrong. Many of these people are a certain breed of feminist academic elite, comfortably ensconced in their Ivory towers. They may be well intentioned. As I know some of them like Donna M. Hughes myself, I’d even say they are genuine in their desire to advance constructive social change.

But reality can shatter even the best of intentions.

My journey into and out of sex work is unique. My first experience in sex work lasted 3 years. I was (literally) a sex slave: no safe words were needed, and I didn’t even know safe words existed. I was coerced.

The coercion was the true injustice I endured, as millions of Americans suffer the injustice of coercive workplaces that have nothing to do with sex work. That’s the reality “end the sex industry and get a real job activists” routinely and tragically dismiss.

10 years after I was trafficked, I returned to sex work as a stripper. While I worked occasionally at clubs, I mostly did outcall bachelor’s parties. The agent got 40 percent, I got 60 percent. That’s 60 percent more than when I was a sex trafficking victim.

Later still, I gave up on stripping and went to work on my own as an independent escort. I was my own boss and there were no comparable problems. No one hurt me, I set my own boundaries, I got paid what I asked for—all 100 percent of it.

While it wasn’t the greatest job in the world, it was work; it was nothing like my coerced experience. Anti-trafficking activists like Donna M. Hughes, anti-pornography activists like Gail Dines and Shelly Lubben, anti-prostitution activists like Melissa Farley willfully ignore this fact: there is a world of difference between being a sex trafficking victim and being a sex worker.

Make no mistake: ending sexual slavery is a great thing. Ending sex work is not. The two are entirely distinct. Conflating them is deadly for trafficking victims and for sex workers.

Now, let’s talk about the reality of “straight jobs.” I’ve worked a bunch of them in many different industries, usually as an entry-level employee. A lot of my experience is in the air travel industry.

I’ve been assaulted by airline customers more times than I can count. I’ve been kicked in the face while trying to screen a passenger’s leg while working for the TSA. I’ve been spit on. The list goes on.

The result is always the same: the company sends the customer on their way without reprimand because they don’t want to lose business or risk the bad press. In other words, I get told: let it go, or get fired.

I’ve had 6 surgeries from injuries suffered at work. In my State of the Union (North Carolina), workers comp is highly regulated in favor of the employer. That means you can’t pick your doctor, and so you have to see the doctor the carrier chooses. Needless to say, you get biased doctors. You also get a “nurse case manager” (appointed by the carrier) who joins you at every appointment and diligently argues with your already-biased doctor to avoid any expensive diagnostics, medicines, and other treatments, and also reminds the doctor that you are to be returned to work immediately.

When I was working as a valet parking attendant, I was sent back to work for 10 days with a fractured knee, torn MCL, and two torn menisci (one in each knee). The job required running three-tenths of a mile. Three-tenths of a mile for each customer. Three-tenths of a mile for each customer in the 95 degree heat of North Carolina’s Summer.

Why did I take that job? Why did I run three-tenths of a mile on a fractured knee for 10 days at the behest of my “nurse case manager” in my mid 40’s? Because, thanks to the emphasis misguided activist academics like Donna M. Hughes have placed on “rescuing” trafficking victims, the police are so indiscriminately arresting sex workers in my area that running on fractured knees as a valet parking attendant was actually safer than working as an independent escort. Safer, perhaps—I don’t need a jail sentence—but not better.

By the way, it took 6 months for the workers comp carrier to approve surgery to repair the fracture. Oh, and given the recession, it took me 10 weeks just to find that valet job.

When I worked for the TSA, my job entailed lifting 100 pound bags all day because it was more cost effective to have employees do it than to have a conveyor put in. Unsurprisingly, I was struck with repetitive injuries. Surgery was ultimately needed for these injuries, too. The TSA paid nothing as they didn’t feel it was “work-related.” I could appeal that decision, of course, in which case my motion would be decided by the TSA’s appeal board. The TSA’s appeal board, in case it isn’t clear, works for the TSA and, naturally, sides with their employer.

So after working the straight jobs, many times I’ve ended up just like the worst experiences in sex work: no rights, no food, and in a lot of pain.

Go beyond the economic coercion embedded in this capitalist system, however, and you’ll find that straight jobs are not, in and of themselves, safer for women sexually, either.

Back at the TSA, I was sexually assaulted on a federal checkpoint by a male co worker. The assault was filmed by a security camera tape and there were 6 witnesses (5 male and 1 female). They all went to court with me to support my restraining order efforts against my workplace harasser. Now, it isn’t often that men will side with a woman in situations like this, but these 5 men did. The harasser plead no contest—all but an admission of guilt.

Read the rest of the article here.

There is some controversy over the right level of assumed knowledge when setting motions.  I don’t think very knowledge-heavy motions are particularly good debates, but I also think that motions should occasionally address specific issues, with proper nouns.  I’d like to defend a middle-ground standard as to the correct level of knowledge CA teams should assume of their teams, and then warn of certain potholes CA teams should avoid when setting knowledge-specific motions.

I think reasonable people can agree that it’s no fun to lose debates due to ignorance of obscure facts.  It’s frustrating to lose simply because the other side has an encyclopedic knowledge of the issue at hand, rather than because the other side is better at making and rebutting arguments.

At the same time, there are lots of fascinating issues in the world that involve specific people, policies and places.  It would be a shame never to debate about these.  Moreover, these are frequently more interesting when debated in specificity; that is, with reference to the particular people and places involved.  Compare the motion; ”THBT Germany should ban the publication of Mein Kampf indefinitely.” to the motion  ”THBT Western Liberal Democracies should ban historically important racist texts.”

Abstracting specific motions to a high level of generality has several harms:

1. The motion loses its sense of immediacy; it frequently becomes harder, not easier for new debaters to see what the debate is about.
2. It becomes harder to put together good rhetoric when your statements have to encompass a messy gaggle of cases with many caveats and exceptions.  It is easier to condemn, applaud, regret, or be morally outraged in the specific rather than in general.
3. Very general motions create the problem that in mid-level rooms debaters will trade examples rather than clash directly.  When a motion is abstracted to a high level of generality, there will typically be a few instances that serve prop and a few that serve opp.  Teams will frequently try to make sure that the instances that favour them get more airtime, which leads to a lack of clash in the debate.
4. A related, but distinct problem:  Frequently the right answer to a very general motion is, “It depends.”  Should we conduct airstrikes against repressive dictatorships?  It depends on the dictatorship, and the political situation in it.  Should universal primary education be a government priority in developing countries?  It depends.  In Malaysia?  Obviously.  In Somalia?  Obviously not.  Such motions risk having very arbitrary victory conditions; since most teams cannot prevail with their side in full generality, the question comes down to which side has covered ‘most’ of the cases in the world.  This is an empirical question that is very difficult to settle conclusively in a debate, and deciding which way it has been settled actually demands a very high level of knowledge from the judges.

For the above four reasons, generalised debates about the same ‘issues’ are frequently poor substitutes for specific debates that demand some degree of knowledge from the teams.  Debates about general principles are frequently valuable and interesting; debates about specific situations are also valuable and interesting.  Neither is a perfect substitute for the other, and we should aim to have both kinds set as debates.

What, then, is the right standard of knowledge in debating?

The answer to this will vary from one circuit to another, and from one format for another.  Clearly university debaters should be expected to know more than schoolchildren, and the level of knowledge expected should be increasing in the length of prep time and the availability of written resources under the rules.  I’m probably not qualified to comment on the right standard of knowledge in many formats; but I’m quite happy to comment on the right standard of knowledge for British Parliamentary debating.  (And, of course, any ‘relevantly similar’ formats.)

In my opinion, the right standard of knowledge in BP debating is this:  Teams should be treated as though they regularly read high-quality, mainstream, international news sources, (albeit with imperfect recall) and have an acquaintance with very basic concepts in law, economics, politics and other policy-relevant fields.

Let’s unpack the above statement a little bit.  Notice that it is an answer to the question, “What is the right standard of knowledge in BP debating?”, not the question, “What should CA teams expect debaters to know?”  The latter question (because of the ambiguity in the word “expect”) could be taken to imply the answer:  CA teams should never set motions that exceed the general knowledge of a significant proportion of teams at their competition.  But that, of course, simply commits the naturalistic fallacy:  It assumes that the existing level of knowledge is the correct standard for knowledge.  Thus I say:  ”Teams should be treated as though…”

By high-quality, mainstream, international news sources:  I mean, in essence, reputable journalism about current affairs.  The hypothetical debater I have in mind reads front-page news from a source such as Al-Jazeera, the IHT, the Guardian, the Economist, etc, every few days.  Perhaps once a week or so, she will read such a publication (almost) cover-to-cover, and recall most of the salient points (but not every detail!) of the important stories.

By “very basic concepts”, I do mean very basic concepts.  I do not mean the level of understanding that comes with doing the first year of a degree in the subject (or even the first term of the first year of a degree). I mean the level that would be attained by an open-minded layperson who perhaps read a short, popular introduction to the subject.  In economics, for instance, the expectation should be that you understand the concepts of supply, demand, perfect competition and monopoly pricing.  Motions should not assume a grasp of Spence-signalling models, Akerlof’s market for lemons, or subgame-perfect equilibrium…

Read the rest of the article here.

Veroniek van Praag doet verslag van het Trinity toernooi in Dublin.

Iets minder live dan de bedoeling was dankzij een falende telefoon, hier nu de uitslagen van Oxford Schools. De 3 stellingen waren:

1. THW make national service compulsory

2. THW punish parents for the crimes their children committed

3. THBT that the west should arm pro-democracy rebel groups in dictatorial states.

De beste vijf sprekers waren:

5. Caspar Jacobs

4. Gigi Gil

3. Johan Lammers

2. Elise Jelsma

1. Joris Broeders

Joris en Elise wonnen het toernooi als USG B. USG A, met Johan en Gigi, werd tweede. Barleus D met Caspar en Abel werden derde. Deze drie teams zullen op 10 maart Nederland vertegenwoordigen in Oxford, gefeliciteerd!

Op 28 januari a.s. vindt de Nederlandse voorronde van het Oxford scholierentoernooi  plaats op het Wolfert van Borselen in Rotterdam. Jeroen Heun blikt vooruit.

Dit jaar zullen voor de 4e keer scholierenteams uit heel Nederland strijden om een plaats op de finaledag van het prestigieuze Oxford scholierentoernooi in Engeland. De uiteindelijke keuze voor welke teams er doorgaan naar de finaledag wordt gemaakt door de selectie van Oxford, die speciaal voor dit evenement wordt ingevlogen naar Nederland. Zij worden bijgestaan in deze keuze door een aantal van Nederlands topjuryleden.

Ieder jaar organiseert de debatclub van de Oxford Union het Oxford scholierentoernooi, dat traditioneel plaatsvindt in maart. In de aanloop daarnaar vinden in Engeland, Ierland, Schotland, Wales en Nederland voorrondes plaats waaraan in totaal meer dan 700 teams meedoen. Uit iedere regio wordt een aantal teams uitgenodigd om deel te nemen aan de finaledag. Nederland is daarbij de enige ESL regio die deelneemt. De Nederlandse voorronde is oorspronkelijk opgezet door Leela Koenig die toentertijd debatdocent was aan het Wolfert van Borselen. De 2012 editie wordt door Jeroen Heun en Luciën de Bruin georganiseerd,  de huidige debatdocenten op het Wolfert van Borselen. De debatten zijn in BP-format, in het Engels en kennen slechts 15 minuten voorbereidingstijd, iets dat voor Nederlandse scholierentoernooien zeldzaam is.

Op de Nederlandse voorronde strijden ongeveer 32 teams uit 15 scholen uit heel Nederland om de fel begeerde plaatsen voor de finaledag. Zij doen dit door 3 voorrondes lang tegen elkaar te debatteren over zeer uiteenlopende stellingen.  De stellingen, die getypeerd kunnen worden als “typisch BP” zijn voor Nederlandse scholieren vaak diepgravender dan ze gewend zijn. Zo was er vorig jaar de stelling ‘THW pay gay professional football players for coming out’. Daar moet bij gezegd worden dat sinds Rob Honig de stellingen voor het NK scholieren beïnvloedt, het gebruik van lastiger stellingen op scholierentoernooien in de toekomst misschien niet meer zo uniek zal zijn. Wat dat betreft is Oxford Schools voor Nederlandse scholieren een perfecte leerschool: niet alleen ter voorbereiding voor andere scholierentoernooien, maar ook voor het studentendebat. De grote trekpleister is natuurlijk de kans om naar Oxford te gaan, maar het toernooi is ook populair vanwege de ingevlogen Oxford-jury die vooraf een workshop geeft aan de leerlingen. Tenslotte is de feedback gedurende het toernooi, zeker naar scholierenmaatstaven, uitmuntend.

De Nederlandse voorronde van het Oxford Schools toernooi is een zeer leuk en uniek scholierentoernooi dat de diepgang en de uitdagingen van studentendebat deelt met Nederlandse scholieren. Om dat te doen hebben we de hulp nodig van studentendebaters. Heb je zin en tijd? Kom dan op 28 januari naar het Wolfert van Borselen in Rotterdam en help mee door te jureren. Dit kan door contact op te nemen met Jeroen Heun via jeroen_heun@yahoo.com.

Shengwu Li uses his large experience in debate and as a CA to give new CA’s advice on setting motions.

As it stands, knowledge about how to debate well is pretty effectively passed on from one generation of debaters to the next.  There are typically training regimens and/or coaching arrangements that pass on institutional knowledge, and good debaters will debate publicly often enough for many to learn by imitation.
However, there is one important bit of knowledge which has (so far) stubbornly refused transfer from generation to generation; namely, how to set good motions at a debating tournament.  Most of the process behind setting good motions happens out of the public eye, and even though the quality of the end result is plain to see, frequently the mistakes CA teams make are subtle and difficult to diagnose.